:)

Άνοιξε τις αισθήσεις σου.

Επέτρεψε μου να εισβάλλω σε αυτές, να τις ζωντανέψω, κι ύστερα… δώσε μου ένα «χρόνο» να σε αντικρίσω, πριν προλάβω να σου παραδοθώ, μόνο αυτό σου ζητώ. Να σε αντικρίσω. Να σε ανακαλύψω. Να σε μαγέψω. Να σου δείξω κάθε μυστήριο εξερευνημένο, μα ανέγγιχτο. Ο νους τρέχει.

Είμαι εδώ.

Έχεις Εμένα. 

Ήθελα να στο πω, μα ξέρεις δε το χω... 

Συγγνώμη για κείνο το βράδυ, ξέρω ότι μέχρι σήμερα δε το πιστεύεις. 

Προσπαθώ, το βλέπεις. Είσαι η αρχή μου. 

Είσαι το πρώτο κοίταγμα, το πρώτο άγγιγμα.

Πιστεύω πως σε έχω. 

Πιστεύω πως πάντα θα σε έχω είτε με πληγώνεις, είτε σε πληγώνω.

Δεν ήθελα να σου χαλάσω τα όνειρά σου. 

Να ζήσεις μέσα στα δικά μου θέλω, να τα γνωρίσεις.

Έχεις εμένα.

Είναι ο μόνος τρόπος για να σε ευχαριστήσω για Όλα. 

Ξέρω τι ζητάς. Νομίζω πως πλέον ξέρω.

Αν τύχει να ψάξεις να με βρεις, να το ξέρεις.

Έχεις Εμένα. Ξέρω ότι χρειάζεσαι κι άλλους, αλλά προς το παρόν μπορώ να σου προσφέρω μόνο τη δικιά μου σιγουριά. 

Η χειρότερη απόσταση βρίσκεται ανάμεσα σε ανθρώπους που μπορούν να ενώσουν τις άκρες των δαχτύλων τους... 

Θα 'θελα...

Θα 'θελα να ΄μουν ένα ψέμα, μια απάτη.
Θα 'θελα να 'μουν η κραυγή σ' εκείνο το τραγούδι·
η κραυγή της νύχτας, πριν το ξημέρωμα - πριν το ξημέρωμα, πριν το ημέρωμα.
Στάχτη· θα 'θελα να 'μουν στάχτη, να ξεχειλίζει απ' το σπασμένο τασάκι·
τσιγάρο· παραισθησιογόνο, να χτίζω εφιάλτες

και όνειρα.

να 'μουν φλιτζάνι τσάι - με ψίχουλα τριμμένης γωμολάστιχας·

να μη με νοιάζει. Μη νοιάζεσαι.

Θα 'θελα να σ' έπαιρνα αγκαλιά· και τ' αστέρια να 'τανε μικρούτσικα.

Θα 'θελα να ψιθυρίζω λόγια σκόρπια, και ο ήλιος να τυφλώνει τα μάτια που 'ναι ανοιχτά.

Λευκά τριαντάφυλλα και γιασεμιά σε δρόμους έρημους,

άρωμα λεμονιάς και από βρεγμένο χώμα

κι ένα μαύρο μπλουζάκι - βρώμικο

και τραγούδια ν' ακούγονται και στίχοι να γράφονται

και δάκρυα να μη κυλάνε και στόματα να μη μιλάνε πολύ και αδιάφορα.

Θα 'θελα.

Πίσω. Πίσω. Πάει καιρός, σου λέω· ε, και;

-Θα το πεις;

-Δεν ξέρω. Δεν ξέρω αν θέλουν.

-Εσύ;

-Εγώ.

-Θέλεις;

-Δεν ξέρω. Δεν ξέρω αν θέλουν.

-Είχες πει θα μιλήσεις.

-Όχι.

-Ναι.

-Όχι.

-Λες ψέματα.

-Μπορεί.

-Άσε με.

-Φύγε.

-Θα με ζητάς.

-Το ξέρω. Φύγε.

Θα 'θελα να 'μουν μία συγχορδία· ένα μέτρο· ένας ρυθμός

 στο πεντάγραμμο αυτό, πάνω στον καθρέφτη.

Θα 'θελα να 'μουν ξύλινο πάτωμα· σανίδι μπρος από βελούδινα καθίσματα.

Ήρθες, μα... δεν ξέρω. Δεν ξέρω αν έχω κάτι να σου προσφέρω. Βλέπεις, πέρασε κόσμος πολύ σήμερα και σώθηκαν τα κεράσματα.

Ίσως, ίσως ένα από τα χάπια μου. Θα ήθελες;

Είναι λιγάκι πικρά, βέβαια, αλλά...

Λυπάμαι, σώθηκαν τα κεράσματα· βλέπεις, πέρασε σήμερα κόσμος πολύ.

Δε φταις εσύ. Μα ξέρεις... η στιγμή· συγνώμη.

Θα 'θελα να 'μουν ένα παλιό χαρτί, κιτρινισμένο,

με παιδιάτικες σαχλαμάρες απάνω.

Ή ένα γαλλικό τραγούδι, τραγουδισμένο από φωνή με βαθιά βραχνάδα.

Θα το ήθελα.

*βάλε μόνος σου μουσική!σε αφήνω.*

Standing.

Στέκομαι όρθια πάνω στα πόδια μου και οι πατούσες μου διαμαρτύρονται καθώς λιώνουν μαζί με τις σόλες από τα σανδάλια μου. Σταμάτησε να βρέχει. Φεύγοντας πήρες μαζί σου και κάτι σταγόνες που ποτέ δε μου άνηκαν. Τα μάτια μου πονάνε από τον πρωινό ήλιο αλλά δε θα το βάλω κάτω, θα τυφλωθώ πριν με τυφλώσει εκείνος. Κι έπειτα ίσως καταφέρω να σε γνωρίσω χωρίς μάτια- νομίζω πως έτσι θα σε αγαπάω καλύτερα. Περιμένω μερικές ηλιόλουστες μέρες για να καταφέρω να διώξω τον χειμώνα από το τζάκι μου μήπως και ζωντανέψουν ξανά από την αρχή τα λουλούδια μου. Χάνομαι - χάνομαι σου λέω δεν ακούς; - μέσα σε χρώματα πανσέδων και κρίνων. Περιμένω μερικές σταγόνες ζωής να πέσουν πάνω στη βουκαμβίλια μου μήπως και μου βγάλει και φέτος μερικά κόκκινα άνθη αλλά δε ξέρω αν θα με ερωτευτεί όπως και πέρσι. Περνάνε μερικά χιλιόμετρα πιο κάτω και τσαφ-τσουφ-τουυυυυυυυυ- φτάνεις σε έναν προορισμό αλλόκοτο για την πραγματικότητά μου. Σου είπα πως μου έλειψε λίγος χρόνος για μένα. Να μωρέ, αυτό εννοούσα. Να μπορώ να σου γράφω κρατώντας την απουσία σου για παρέα μου λίγο πριν ο αλέκτωρ λαλήσει τρεις. Kάτι λείπει-κάτι λείπει- και νομίζω πως τελικά είναι μερικά όνειρα που δε ξόδεψες τις τελευταίες μέρες. Νυστάζω. Θα κρατήσω τις φυσαλίδες σου μέσα μου και όταν γεμίσω από σένα θα φτιάξω ένα μεγάλο μπαλόνι από σένα και θα χαθώ μέσα σου…

Νομίζω χτυπάει αλλιώς σήμερα.

.

                       "Ακόμα κι όταν έχεις όλες τις πληροφορίες,

 πολύ συχνά, δεν ξέρεις να τις διαβάσεις σωστά. 

Αλλά το χειρότερο είναι 

πως οι πληροφορίες που δεν έχεις 

είναι συνήθως εκείνες 

που μπορούν να σε βλάψουν περισσότερο."










*Καλό μήνα!*

Χιλιόμετρα.

Η ζωή είναι σαν τον μετρητή χιλιομέτρων των αυτοκινήτων... Τρέχει κάθε μέρα που τρέχεις κι εσύ μαζί... Μετράει μαζί σου.. Χιλιόμετρα εκείνος... Στιγμές, εικόνες, πρόσωπα, θύμησες, συναισθήματα εσύ.... Μπαίνεις στο αυτοκίνητο που λέγεται ζωή και πρέπει να φτάσεις κάπου.. δεν ξέρεις πού.. δεν ξέρεις πόσα διαφορετικά αυτοκίνητα θα συναντήσεις στον δρόμο σου... 

Κάποιους απλά θα τους προσπεράσεις... Και δεν θα σου περάσει καν η ιδέα απο το μυαλό τί μπορεί να κρυβόταν μέσα  τους, αν είχαν κάτι να σου πούν... Απλά προσπερνάς, γιατί είσαι χαμένος στα δικά σου προβλήματα... Πού να μπλέκεις τώρα.... Και ακόμα και όταν συναντάς άλλα αυτοκίνητα στο φανάρι, δεν ανοίγεις το παράθυρο να στείλεις μια καλήμερα.. Για τρελό θα με περάσουν σκέφτεσαι και κλείνεσαι στην δική σου τρέλα! Στην τρέλα που εσύ έχεις ονομάσει λογική.......

Κάποιους θα τους θαυμάσεις για το όμορφο αυτοκίνητο και θα μελαγχολήσεις ίσως γιατί το δικό σου δεν είναι τόσο όμορφο... ίσως να τρέχουν και πιο γρήγορα απο εσένα... ξεχνάς όμως κάτι βασικό... είναι δικό σου.. και μόνο δικό σου... και το πόσο όμορφο είναι, εξαρτάται απο το πόσο όμορφο θα το βλέπεις εσύ! Θα ομορφαίνει το αυτοκίνητο σου, όταν στις ρόδες του έχουν μείνει σημάδια απο τα βουνά που ανέβηκες με φίλους όταν αποφάσισες να κάνεις το πρώτο σου road trip!....άμμος απο τις παραλίες που επισκέφτηκες εκείνο το βράδυ που τα είχες πάρει με όλους και με όλα και ήπιες μπύρες μόνος σου ακούγοντας τον ήχο της θάλασσας!

Με κάποιους θα τρακάρεις... Απαλά, με το πλάι, θα πέσουν εκείνοι πάνω σου, μετωπική... Κι όμως όσο σοβαρό ή όχι και αν είναι το τρακάρισμα, θα ανταλλάξεις κουβέντες... ίσως κάποιους να τους βρίσεις, ίσως κάποιοι να κάνουν το ίδιο.... Με κάποιους ίσως να κλαίς μαζί απο τον φόβο που δεν έγινε κάτι σοβαρότερο... θα ευγνωμονείς τον αερόσακο που σου έσωζε την ζωή... θα τρομάξεις, θα ταρακουνηθείς.. ίσως και να τραυματιστείς.. αλλά όταν βγείς τελικά απο όλο αυτό, θα ξέρεις τί να προσέξεις την επόμενη φορά... και θα το αποφύγεις.... και θα συνεχίσεις να το κάνεις αυτό, αλλά πάντα θα υπάρχει κάτι με το οποίο θα τρακάρεις.... Και πάντα θα μαθαίνεις πώς να προσέχεις... και ποτέ δεν θα ξέρεις τα πάντα.... και ίσως αυτό να είναι το ωραίο.... Να μην ξέρεις τί σου φέρνει η επόμενη στροφή....

Κάθε φορά που οδηγείς αφήνεις την άσφαλτο πίσω σου... κοίτας απο τον καθρέφτη και την βλέπεις να χάνεται... η ταχύτητα καθορίζει το πόσο γρήγορα ή πόσο αργά θα χαθεί... χάνεται όμως... και ακόμα και όταν ξανακάνεις την ίδια διαδρομή, τίποτα δεν θα είναι ίδιο... κάποιος άλλος θα περπατάει στο πεζοδρόμιο... τα σύννεφα στον ουρανό θα έχουν διαφορετικά σχήματα... η θέση του ήλιου θα είναι άλλη...  διαφορετικό τραγούδι θα ακούς στο ράδιο.. άλλη ψυχολογία θα έχεις... κάτι άλλο θα αναζητάς απο την κάθε διαφορετική διαδρομή....

Και όλα αυτά καταγράφονται..... Στο μετρητή σου.. στην καρδιά σου.... Και υπάρχουν χιλιόμετρα σταθμοί....
Μόνο θυμήσου.....
Δεν μπορείς να τα σβήσεις τα χιλιόμετρα... μπορείς να τα αφήσεις πίσω... μπορείς να μην επιστρέψεις ποτέ σε μέρη που έχει πάει.. όμως ποτέ δεν μπορείς να τα σβήσεις.....

Είναι όπως ο μετρητής των αυτοκίνητων... μπορεί να σβήνεις τις ενδείξεις στο μερικό χιλιομετρητή, αλλά θα υπάρχει πάντα απο κάτω ένα νούμερο... ένας αριθμός που θα πέφτει πάντα πάνω του το μάτι σου και θα σου θυμίζει όσα χιλιόμετρα έχεις κάνει....

παράξενος ο έρωτας!

Πάλι εδώ.

Είναι μια περίοδος που κάνω απολογισμούς. Μια περίοδος που κλείνει ένα σωρό πόρτες, ανοίγει άλλες τόσες, κι είναι και κάποιες που τις αφήνει μισάνοιχτες. Μετράω καλά κι άσχημα, κι όσες εμπειρίες άφησαν το στίγμα τους πάνω μου. Κι ήταν τόσες πολλές που ακόμα να τις χωνέψω προσπαθώ. Μου έμαθαν τόσα όμως...
 Έμαθα τη διαφορά ανάμεσα στο καλό και στο κακό που είναι μεταμφιεσμένο σε καλό, δεν έμαθα όμως να τα ξεχωρίζω πάντα. Έμαθα τι αξίζει και τι ξεφτίζει. Τι μένει για πάντα και τι σ' αφήνει πληγωμένο και μόνο. Τι σου προσφέρει ζωή και τι σ' την ξοδεύει άσκοπα, τι σε κάνει καλύτερο άνθρωπο και τι σε σαπίζει. Πόση αξία έχει η συμπόνοια και πόσο ανεκτίμητη είναι μια αγκαλιά. Έμαθα τι στ' αλήθεια μετράει, έμαθα για την παρακμή που είναι μεταμφιεσμένη σε πειρασμό και πώς είναι στο σημείο μηδέν που χάνεται και η ουσία και το νόημα κι ο χρόνος. Έμαθα πως τα happy endings δεν είναι μόνο για τα παραμύθια και τους ονειροπαρμένους και πως όλοι μπορούμε να ζήσουμε μέσα στο όνειρο αλλά μονάχα αν το παλέψουμε. Πως η ζωή είναι ένα παραμύθι και δε χρειάζεται ούτε ψέμματα μα ούτε και χρυσόσκονη για να 'ναι μαγική, μόνο λίγη αγάπη. Κι έμαθα και το λόγο που πέφτουμε...Για να μάθουμε να ξανασηκωνόμαστε. :)

έτοιμη είμαι...πάμε!